ارتودنسی قبل از جراحی فک چگونه است؟  اهداف درمان ارتودنسی را می توان به پنج دسته تقسیم کرد: زیبایی صورت  زیبایی دندان، انسداد عملکردی، سلامت پریودنتال و ثبات. با این وجود، هنگامی که تغییر شکل شدید اسکلت در بیماران نوجوان و بزرگسال غیر رشد یافته با اختلاف قابل توجه فک اسکلتی وجود دارد، دستیابی به اهداف درمان فقط با ارتودنسی غیرممکن است. در این شرایط، به ارتودنسی قبل از جراحی فک برای اصلاح ناهنجاری دندان و ناهماهنگی اسکلتی مورد نیاز است. این جراحی اصلاحی فک که به آن جراحی ارتوگناتیک نیز گفته می شود، توسط جراحان فک و صورت انجام می شود که طیف وسیعی از بی نظمی های اسکلتی و دندانی جزئی و عمده را اصلاح کند؛ از جمله نامناسب قرار دادن فک و دندان. ارتودنسی قبل از جراحی ارتوگناتیک می تواند در بهبود ظاهر صورت معجزه کند.

درمان ترکیبی ارتودنسی و جراحی معمولا به حدود 18-24 ماه زمان نیاز دارد. درمان ممکن است به چهار مرحله تقسیم شود:

  • برنامه ریزی درمانی
  • ارتودنسی قبل از جراحی فک
  • درمان جراحی
  • ارتودنسی پس از جراحی

 

ارتودنسی قبل از جراحی فک

برنامه ریزی درمانی

افرادی که به طور بالقوه می توانند از جراحی ارتوگناتیک بهره مند شوند، شامل افرادی هستند که به صورت نادرست قرار گرفته اند. جراحی ارتوگناتیک همچنین در بیماران مبتلا به ارتوپدی دندان مصنوعی برای راهنمایی رشد، درمان انتخابی است یا در مواردی که تغییر شکل آن چنان شدید است که ارتودنسی به تنهایی برای اصلاح آن کافی نیست.

دستیابی به نتایج موفقیت آمیز درمانی در این بیماران نیاز به اجرای یک طرح درمانی موثر دارد. باید در نظر گرفت که برنامه ریزی درمانی یکی از مهمترین مراحل است؛ زیرا به محض شروع درمان به سختی امکان تغییر و یا تعلیق آن وجود دارد. در این مرحله، بیمار باید تأیید شود و هیچ گونه پتانسیلی برای رشد ندارد. اگر بیمار هنوز در حال رشد است باید سالانه معاینه شود تا رشد کامل شود.

متخصص ارتودنسی و جراح فک باید در مورد روش درمان تصمیم مشترک بگیرند. یکی از جنبه های مورد بررسی این است که آیا عمل جراحی در فک پایین، فک بالا یا هر دو مورد نیاز است و اینکه آیا فک باید در یک قطعه باقی بماند یا اینکه قطعه قطعه شود.

مراحل ارتودنسی قبل از جراحی فک

آمادگی ارتودنسی برای جراحی فقط با اصلاح ارتودنسی متفاوت است. دستیابی به زیبایی بهینه صورت نیاز به همکاری یکپارچه متخصصین ارتودنسی و جراحان فک و صورت دارد. ارتودنسی روتین قبل از عمل شامل ترازبندی دندانها، جبران دندانهای ثنایایی و هماهنگی قوس به منظور به دست آوردن حداکثر تداخل بین استخوانی در هنگام تراز شدن فکها با جراحی است. به طور خلاصه، اهداف درمان پیش جراحی جبران دندان های ثنایای پایین و بالا، تراز كردن هر دو قوس و از بین بردن شلوغی است.

به طور کلی این اصلاحات باعث می شود که مال اکلوژن از نظر جراحی بدتر به نظر برسد؛ اما میزان واقعی مشکل اسکلتی را نشان می دهد، بنابراین امکان اصلاح بهینه در جراحی را فراهم می کند. به طور خلاصه، مراحل اساسی در آماده سازی ارتودنسی برای جراحی ارتوگناتیک، ترازبندی قوس ها به صورت جداگانه، دستیابی به سازگاری قوس ها یا قسمت های قوس و ایجاد موقعیت مناسب خلفی و خلفی دندان های برش است.

تراز دندان

شلوغی دندان، فاصله گذاری، عدم تغییر جهت و چرخش دندان ها باید قبل از جراحی ارتوگناتیک اصلاح شود. نکته اصلی این است که دندان ها در موقعیت و زاویه مناسب قرار بگیرند. در این مرحله از درمان، ممکن است برای از بین بردن ازدحام متوسط ​​تا شدید و ایجاد فضای مورد نیاز برای تراز دندان، به کشیدن دندان نیاز باشد. کشیدن دندان همچنین می تواند به جبران خسارت دندان کمک کند. باید توجه داشت كه اگر فضای فك اجازه ترازبندی مطلوب دندان را می دهد، باید از کشیدن دندان خودداری شود. شیب incisor، شلوغی، نوع مال اکلوژن و روش جراحی از جمله عوامل تعیین کننده در تصمیم گیری برای دندان کشیدن است.

عدم جبران

بیشترین اختلافات شدید فک اسکلتی تا حدی جبران می شود. این پدیده های طبیعی به نام “جبران دندان – آلوئولار” سیستمی است که سعی در برقراری رابطه بین مرجعی دارد. غرامت می تواند ماهیت دندانی یا اسکلتی داشته باشد. جبران دندان می تواند به صورت عمودی، عرضی و / یا به زودی باشد.

عواملی که برای سازگاری دندان – آلوئولار مسئول هستند؛ عبارتند از: سیستم فوران طبیعی، فشارهای بافت نرم اطراف و تأثیر دندان های همسایه و متضاد در حین انسداد. به عنوان مثال در مال اکلوژن های اسکلتی کلاس II قدامی فوقانی رتروکلاین برای جبران پیش آگهی فک بالا و دندان های ثنایای پایین برای جبران عقب ماندن مغز در فک پایین جمع می شوند. در حالی که در مال اکلوژن اسکلتی کلاس II قدامی فوقانی برای جبران عقب ماندن فک بالا و دندانهای خلفی پایین برای جبران پیش آگهی فک پایین، جمع می شوند.

بر خلاف کاموفلاژ دندان، برای آماده سازی برای جراحی ارتوگناتیک، لازم است هرگونه جبران کننده دندان وجود داشته باشد و دندان ها با استخوان نگهدارنده آنها در موقعیت مطلوبی قرار گیرند.

هماهنگی قوس

هماهنگی قوس به هماهنگی عرض قوس های دندانی گفته می شود تا به دنبال حرکات فک ساژیتال یک رابطه عرضی عادی وجود داشته باشد. هماهنگی اغلب شامل انبساط قوس، انقباض قوس و تسطیح و تراز بندی صفحه اکلوزال است. انبساط یا انقباض ارتودنسی برای هماهنگی قوس های فوقانی و تحتانی باید قبل از عمل جراحی انجام شود تا یکدست سازی اکلوزال صحیح بعد از عمل انجام شود. هماهنگی ضعیف قوس، به ویژه در صفحه عرضی یا عمودی، حرکات فک را در زمان جراحی محدود یا بی ثبات می کند و ثبات پس از جراحی را به خطر می اندازد.

اهداف ارتودنسی قبل از جراحی در صفحه عرضی

در حالت ایده آل، عرض ماگزیلا باید کمی بیشتر از فک پایین باشد تا بتواند بیش از حد نرمال باکال تولید کند. اختلاف عرضی زمانی اتفاق می افتد که نقصی در عرض قوس ها وجود داشته باشد. فک بالا بیشتر در این اختلاف تأثیر می گذارد که می تواند یک طرفه یا دو طرفه باشد. این اختلاف اغلب با مشکلات ساژیتال یا عمودی همراه است.

اهداف ارتودنسی جراحی در صفحه عمودی

درمان اپن بایت قدامی همیشه یک چالش بزرگ در ارتودنسی بوده است. اکستروژن دندان های قدامی و جراحی ارتوگناتیک از جمله گزینه های ممکن برای درمان اپن بایت در بیماران غیر رشد دهنده است. با این حال، اکستروژن دندان بایت اپن بایت در طولانی مدت ناپایدار خواهد بود.

به علاوه، ممکن است باعث نمایش بیش از حد لثه شود. نتایج غیر زیبایی شناختی و عدم ثبات اصلاح دندان باعث می شود که جراحی به عنوان روش درمانی انتخابی در موارد اپن بایت اسکلتی باشد. یکی از ملاحظات اصلی برای درمان این بیماران انتخاب بین یک استئوتومی فک بالا یا یک قطعه است. تصمیم گیری برای یا علیه تقسیم بندی بر اساس تغییر شکل اسکلتی پایه بیمار انجام می شود. این بیماران به طور کلی دارای انحنای بیش از حد Spee در فک بالا هستند که نشانه ای از مشکل اسکلتی است تا دندان.

مال اکلوژن کلاس II

بد درگیری اسکلت کلاس II به طور طبیعی جبران می شود تا اختلاف اسکلت را پنهان کند. این جبران خسارت طبیعی دندان شامل جمع شدن دندان های ثنایای فوقانی و برآمدگی دندان های پایین است. اهداف ارتودنسی جراحی برای این موارد شامل جبران این جبران های طبیعی همراه با تراز شدن دندان ها و ایجاد فرم های قوس سازگار است. جبران خسارت ارتودنسی در موارد سوءگرفتگی اسکلتی کلاس II شامل جمع شدن دندانهای برآمدگی فوقانی رتروکلاین و قائم دندانهای پایین شکسته شده در حالت عادی است. این جبران خسارت مقدار اورجت را افزایش می دهد که به جراح فک و صورت اجازه می دهد حداکثر پیشرفت فک پایین را انجام دهد و متعاقبا رابطه سگ کلاس I را بعد از جراحی برقرار کند.